Bir toplumun merhameti, kendisi hakkında söyledikleriyle ölçülmez. Gücü yettiğine nasıl davrandığına bakılır.
Biz sokak kedilerine isim veren, mahallenin köpeğini tanıyan, kapısının önüne su koyan insanlarız. Bu bağı korumakla övünürüz.
Peki, o hayvanlar gözümüzün önünden götürüldüğünde sorumluluğumuz bitiyor mu?
Bir köpeğin sokaktan alınması, güvende olduğu anlamına gelmez. Nereye götürüldüğünü, nasıl beslendiğini, tedavi edilip edilmediğini bilmemiz gerekir. Hayvanı görmüyor oluşumuz, onun acı çekmediğini göstermez.
★★★
Son dönemdeki haberlerde bu sorular yeniden karşımıza çıkıyor.
Cumhuriyet’in eylül ayında yayımladığı haberde, Çekmeköy’de yaşayanların Sarı Kız adlı köpekle ilgili iddialarına yer verildi.
Mahalle sakinleri, bakımevine götürülen köpeği haftalar sonra zayıflamış ve hastalanmış halde gördüklerini anlattı.
Bunlar araştırılması gereken iddialar. Ancak insanların baktıkları bir hayvanın akıbetini öğrenmek için mücadele etmek zorunda kalması bile başlı başına bir sorun.
★★★
2024’te değiştirilen yasa, rehabilite edilen köpeklerin sahiplendirilinceye kadar bakımevlerinde tutulmasını öngörüyor. Öyleyse toplama işlemini anlatan her açıklamanın yanında bakımın hesabı da verilmelidir.
Kaç hayvan getirildi? Kaçı kısırlaştırıldı? Kaçı sahiplendirildi? Kaçı öldü, neden öldü? Kaç veteriner hekim çalışıyor?
Belediyelerin başarısını yalnızca topladıkları hayvanların sayısıyla ölçemeyiz. Asıl mesele, onları hangi koşullarda yaşattıklarıdır.
Ankara 23’üncü İdare Mahkemesi kamusal alanlarda sahipsiz köpeklerin kontrolsüz beslenmesini yasaklayan kararı iptal etti.
Besleme faaliyetlerinin doğrudan yasaklanması yerine yer, zaman ve hijyen koşulları bakımından düzenlenebileceğini belirtti.
Elbette çevre temizliği ve güvenlik gözetilmelidir. Ancak çözüm ararken hayvanın açlığını yok sayamayız. Belediyeler, gönüllülerle uygun besleme noktaları belirleyip düzenli temizlik ve veteriner takibi sağlarsa hem hayvanların aç kalmadığı, insanların da temizlik konusunda kaygı duymadığı bir düzen kurulabilir.
★★★
Bir de hayvanları savunanlara yöneltilen o soru var. “Çocukların güvenliğini düşünmüyor musunuz?”
Elbette düşünüyoruz.
Bir çocuğun korkmadan okula gitmesi tartışmaya açık değildir. Saldırıya uğrayanların yaşadıklarını küçümseyemeyiz.
Risk oluşturan hayvanlar için uzman değerlendirmesi ve etkili müdahale gerekir. Ancak insanları korumak için bütün hayvanları düşman ilan etmek zorunda değiliz.
Yaşatacağız Platformu’nun “Yaşatan Yasa İstiyoruz”kampanyası, kasım başındaki haberlere göre 1 milyon 108 bin imzaya ulaştı.
Kısırlaştırma, aşılama ve yerinde yaşatmayı esas alan düzenleme talebi ciddiyetle tartışılmalıdır.
Çözümü birkaç gönüllünün cebine, zamanına ve dayanma gücüne bırakamayız. Düzenli bütçe, yeterli personel ve denetim gerekir. Denetimsiz üretimin ve terk etmenin önüne geçilmelidir.
★★★
Hayvana şiddet ve ihmal karşısında hesap sorarken belediyenin partisine de bakamayız. Savunduğumuz yaşam hakkıysa aynı ölçüyü herkese uygulamak zorundayız.
Merhametimizle övünmek kolay. Onun gerektirdiği sorumluluğu almak daha zor. İnsanların yarattığı sorunların bedelini hayvanlara canlarıyla ödetemeyiz.
Birlikte yaşadığımız bu canlıları korumak hem günlük hayatımızda hem de kamusal kararlarda üstlenmemiz gereken bir sorumluluktur.
Merhametimiz, onlar için yaptıklarımız kadar yapılmasına izin verdiklerimizde de belli olur.
